Οι μελαχρωματικοί σπίλοι είναι οι γνωστές σ’ όλους μας ελιές. Αυτές οι αντιαισθητικές και ενίοτε επικίνδυνες ελιές συνήθως προέρχονται από τα μελανοκύτταρα ενώ το μέγεθος και ο αριθμός τους ποικίλει κατά άτομο. Ο χειρουργός Θεόδωρος Τσαβολάκης μας εξηγεί :
«Η σημασία που έχουν οι μελαχρωματικοί σπίλοι στην ανάπτυξη κακοήθους μελανώματος φαίνεται στο γεγονός ότι το 75% των ασθενών με μελάνωμα προέρχονται από ήδη υπάρχοντα μελαχρωματικό σπίλο στο σημείο αυτό.
Οι μελαχρωματικοί σπίλοι μπορούν να διακριθούν σε συγγενείς και επικτητούς.
Στους μεγάλους και τους γιγάντιους σπίλους η πιθανότητα ανάπτυξης μελανώματος είναι περίπου 10%. Γι’ αυτό συνιστάται η χειρουργική αφαίρεση των σπίλων αυτών.
Ο κλινικός ιατρός που εξετάζει μία μελαχρωματική βλάβη θα πρέπει να υποδείξει στον ασθενή εάν η βλάβη θα πρέπει να αφαιρεθεί. Τα κλινικά σημεία που υποδεικνύουν ότι ένας σπίλος μπορεί να έχει δυσπλασία υπακούει στον κανόνα ABCD και το F.
-Ασυμετρία (Asymmetry)
-Ανώμαλα όρια (Border)
-Χρωματική ανομοιογένεια (Colour)
-Διάμετρος>5mm (Diameter)
-Επίπεδη υπέργερση του δέρματος (Flatness)
Αυτοί οι σπίλοι πληρούν τα κριτήρια είναι δυσπλαστικοί και είναι ισχυρότατος παράγοντας κινδύνου για ανάπτυξη μελανώματος. Όταν τεθεί η υποψία δυσπλαστικού σπίλου συνιστάται η χειρουργική αφαίρεση αυτού και στέλνεται πάντα για ιστολογική εξέταση, η οποία επιβεβαιώνει την κλινική υποψία».
Θόδωρος Τσαβολάκης
Γενική & Λαπαροσκοπική χειρουργική
Σχόλια