Κρίσεις πανικού. Η νέα μάστιγα της εποχής μας
Η κρίση πανικού μοιάζει με την έκρηξη ενός ηφαιστείου: ξαφνική, έντονη και τρομακτική. Εκεί που όλα είναι μια χαρά, ξαφνικά και χωρίς φανερό λόγο, αισθάνεσαι τρόμο. Σκέφτεσαι ότι δεν θα μπορείς να πάρεις ανάσα και νιώθεις τα πόδια σου να μη σε κρατάνε. Την πρώτη φορά, είναι ιδιαίτερα τρομακτικό, γιατί νομίζεις ότι παθαίνεις καρδιακή προσβολή ή ότι χάνεις τα λογικά σου. Ο φόβος σου κάνει τα πράγματα χειρότερα και αρχίζεις τώρα και αναπνέεις γρήγορα, γιατί είναι σαν μην σου φτάνει ο αέρας, ενώ η καρδιά σου κοντεύει να πεταχτεί έξω από το στήθος σου με τη δύναμη και την ταχύτητα που χτυπάει. Με άλλα λόγια παθαίνεις κρίση πανικού.
Κάπως έτσι περιγράφουν οι περισσότεροι άνθρωποι την πρώτη τους κρίση. Πολλοί αναφέρουν ότι κατά τη διάρκειά της μπορεί να αισθανθούν έντονη άνοδο της θερμοκρασίας του σώματος, σαν να καίγονται, και άλλοι έντονες κρυάδες. Κάποιοι άλλοι βιώνουν σπασμούς σε όλο το σώμα ή μουδιάσματα στα χέρια ή τα πόδια, σαν να έχουν χιλιάδες μυρμήγκια κάτω από το δέρμα τους. Τέλος, οι περισσότεροι, έχουν έντονο πόνο στο στήθος, ανακατωμένο στομάχι και αισθάνονται ότι όπου να ‘ναι θα χάσουν τις αισθήσεις τους. Και μάλιστα φοβούνται να δείξουν τι τους συμβαίνει εκείνη την ώρα για να μην τρομάξουν τους άλλους ή να μην θεωρηθούν τρελοί. Συνήθως φεύγουν έντρομοι και βιαστικοί από το μέρος στο οποίο τους έπιασε η κρίση.
Η ψυχολογία θεωρεί τις κρίσεις πανικού ως την κορυφή των φαινομένων του άγχους.Στην πραγματικότητα αυτά που συμβαίνουν στο σώμα μας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης δεν είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της έντονης σωματικής άσκησης. Εκείνο το οποίο κινδυνεύει για τα καλά είναι η ποιότητα της ζωής μας. Οι περισσότεροι σκέφτονται μέσα τους: κι αν το πάθω μπροστά σε κόσμο τι θα κάνω;
Σιγά-σιγά, λοιπόν, αρχίζουν να ακρωτηριάζουν την κοινωνική τους ζωή. Καταντάει εφιαλτικό να σταθούν σε μια ουρά ή αισθάνονται σαν να είναι στη φυλακή, αν βρεθούν σε ένα μποτιλιάρισμα. Και αν ακόμα καταφέρουν να παρευρεθούν σε μία κοινωνική εκδήλωση, η σκέψη μήπως έρθει η κρίση, τους ακολουθεί σαν σκυλάκι. Δεν μπορούν να τη βγάλουν από το μυαλό τους. Αν βρεθούν σε κλειστό χώρο θέλουν να ξέρουν που είναι η έξοδος, για να ξέρουν από πού θα φύγουν, μόλις έρθει η κρίση. Κι αν βρεθούν έξω από το σπίτι, πολλοί πρέπει να έχουν μαζί τους ένα μπουκαλάκι με νερό. Ασφάλεια αισθάνονται μόνο αν έχουν μαζί τους τα φάρμακά τους.
Έτσι αναπτύσσεται η καλύτερη φίλη του πανικού, η αγοραφοβία. Αρκετοί προσπαθούν να την αντιμετωπίσουν με φάρμακα. Δεν είναι όμως σίγουρο ότι μπορούν να βοηθήσουν απόλυτα και αυτό γιατί τα φάρμακα λειτουργούν σαν ένα καπάκι που φράζει το ηφαίστειο. Κατά πολλούς η καλύτερη επιλογή είναι εκείνη της ψυχοθεραπείας και μάλιστα μέσω κάποιων συγκεκριμένων θεραπευτικών τεχνικών όπως μορφές της λακανικής ψυχανάλυσης μέχρι τις ταχύτατες παρεμβάσεις της ύπνωσης με σκοπό την θεραπεία του συμπτώματος και όχι απλά την διαχείριση του.
Πηγή : http://www.panikos.gr/?gclid=CMiy3KnB07QCFUm-zAodsAgAEA