Σακχαρώδης διαβήτης στην εγκυμοσύνη.
Σακχαρώδη διαβήτη εγκυμοσύνης ονομάζουμε τον διαβήτη που παρουσιάζουν οι γυναίκες για πρώτη φορά στην εγκυμοσύνη, χωρίς να είχαν ποτέ προηγουμένως αυξημένο σάκχαρο ο οποίος και εξαφανίζεται συνήθως μετά το τοκετό. Βασική διαφορά των εγκύων με σακχαρώδη διαβήτη εγκυμοσύνης σε σχέση με εγκύους με προϋπάρχοντα διαβήτη είναι ότι το αυξημένο σάκχαρο δεν παρουσιάζεται συνήθως από την αρχή της εγκυμοσύνης αλλά αργότερα το πέμπτο με έκτο μήνα (24η με 28η βδομάδα), αφού έχει ολοκληρωθεί η οργανογένεση του εμβρύου.
Οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι διάφορες ορμόνες που παράγονται από το πλακούντα στη εγκυμοσύνη και είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη του εμβρύου, παρεμποδίζουν τη δράση της ινσουλίνης στην μητέρα. Η ινσουλίνη είναι ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας και ρυθμίζει τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα και κυκλοφορεί σε όλο το σώμα, αυξάνει την είσοδο του σακχάρου του αίματος στα κύτταρα των διαφόρων ιστών για να παράγουν ενέργεια, και έτσι ελαττώνεται το σάκχαρο στο αίμα. Όταν εμποδίζεται η δράση της ινσουλίνης, αναπτύσσεται δηλαδή αντίσταση, το πάγκρεας παράγει περισσότερη ινσουλίνη. Όταν λοιπόν φθάσει στο σημείο που δε μπορεί να παράγει ακόμη περισσότερη, τότε αθροίζεται σάκχαρο στο αίμα πέρα από το κανονικά όρια και έχουμε αυξημένο σάκχαρο.
Η εμφάνιση σακχαρώδη διαβήτη εγκυμοσύνης μπορεί να επηρεάσει τόσο την έγκυο όσο και το έμβρυο. Αν αφήσουμε το σακχαρώδη διαβήτη εγκυμοσύνης χωρίς θεραπεία αυξάνεται ο κίνδυνος να εμφανιστούν επιπλοκές όπως το σύνδρομο προεκλαμψίας (αύξηση της πίεσης, οιδήματα, λεύκωμα στα ούρα), αύξηση του αμνιακού υγρού, πρόωρος τοκετός. Αντίστοιχα το πιο συχνό πρόβλημα στο έμβρυο είναι η μακροσωμία, δηλαδή μεγαλύτερη ανάπτυξη από ότι θα δικαιολογούσε η εβδομάδα της εγκυμοσύνης. Η μακροσωμία οφείλεται στο ότι περνάει περισσότερο σάκχαρο από τη μητέρα, μέσω του πλακούντα, στο έμβρυο με αποτέλεσμα να μεγαλώνει πιο γρήγορα. Το μεγαλύτερο έμβρυο είναι πιθανόν να γεννηθεί νωρίτερα και να παρουσιάσει αναπνευστικά προβλήματα αφού οι πνεύμονες είναι από τα τελευταία όργανα που ωριμάζουν. Επιπλέον, ένα μεγάλο μωρό, πάνω από 4 κιλά, παρουσιάζει δυσκολίες στο τοκετό (δυστοκία) και συχνά χρειάζεται να γίνει καισαρική. Μωρά που γεννούνται από μητέρες με αρρύθμιστο σακχαρώδη διαβήτη εγκυμοσύνης μπορεί να παρουσιάσουν το πρώτο 24ωρο πολύ χαμηλό σάκχαρο (υπογλυκαιμία), πολύ χαμηλό ασβέστιο (υπασβεστιαιμία), αυξημένο αριθμό ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα, αναπνευστικά προβλήματα και αργότερα ίκτερο. Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι παιδιά που γεννήθηκαν από μητέρες με αρρύθμιστο ΣΔΕ έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιάσουν αργότερα στη ζωή τους παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο, πολυκυστικές ωοθήκες και σακχαρώδη διαβήτη.
Ο διαβήτη της εγκυμοσύνης είναι προσωρινή κατάσταση. Μόλις γεννηθεί το μωρό και βγει ο πλακούντας, οι ορμόνες που προκαλούσαν την ανθεκτικότητα – αντίσταση στην ινσουλίνη μειώνονται και το σάκχαρο επιστρέφει στο φυσιολογικό. Είναι σπάνιο στο σακχαρώδη διαβήτη εγκυμοσύνης να παραμείνει το πρόβλημα και μετά το τοκετό, άλλωστε αυτό ελέγχεται 2 μήνες μετά το τοκετό με εξετάσεις αίματος. Παρ ‘όλα αυτά, οι στατιστικές δείχνουν ότι γυναίκες με σακχαρώδη διαβήτη εγκυμοσύνης έχουν σε ένα ποσοστό μεγαλύτερες πιθανότητες να αναπτύξουν σακχαρώδη διαβήτη ενηλίκων αργότερα στη ζωή τους. Θα πρέπει λοιπόν να προσέχουν το βάρος τους, τη διατροφή τους και να ασκούνται, παράγοντες σημαντικοί στην πιθανότητα εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη.