Κακοποίηση, εξομολόγηση…και μετά τι;
Τον τελευταίο καιρό η χιονοστιβάδα αποκαλύψεων σχετικά με κακοποιήσεις μας βομβαρδίζει καθημερινά: Περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης στο χώρο του αθλητισμού, καταγγελίες για σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική κακοποίηση στο χώρο του θεάτρου, θύματα κακοποίησης στον εργασιακό χώρο…και ταυτόχρονα μια υπόνοια να πλανάται στον αέρα, η οποία θα μπορούσε να αποτελεί κοινό μυστικό… τα περιστατικά είναι πολύ περισσότερα, το φαινόμενο είναι εξαιρετικά διαδεδομένο με βαθιές ρίζες μέσα στην ανδροκρατούμενη κοινωνία μας.
Η ψυχίατρος Γεωργία Τ. Μπαλτά, μας εξηγεί πως βλέπουν οι επιστήμονες της ψυχικής υγείας όλη αυτή την κατάσταση…
Αρχικά, αναρωτιέμαι: αν ήταν πάντα έτσι, τι συνέβη τώρα; Γιατί τώρα αποκαλύπτεται και γιατί τώρα καταδικάζεται; Νομίζω ότι η αναγνωρισιμότητα της πρώτης καταγγέλουσας, σε συνδυασμό με την αξιόλογη πορεία της ζωής της και το σεβασμό που επιβάλλει η παρουσία της, όλα αυτά μαζί στάθηκαν αρχικά ικανά να τραβήξουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Ο τρόπος που εκφράστηκε η κ. Μπεκατώρου, τα λόγια της, η συνολική της τοποθέτηση, αφόπλισαν και τους πιο επιφυλακτικούς και κακοπροαίρετους. Και έτσι, δημιουργήθηκε ένα βήμα, από το οποίο κάθε γυναίκα αρχικά (και άντρας στη συνέχεια,) μπορεί να αρθρώσει λόγο, να καταγγείλει ανθρώπους με θέση εξουσίας και να εκτεθεί, χωρίς να φοβάται τον εξευτελισμό ή την αντεπίθεση.
Η κοινή γνώμη φαίνεται να τάσσεται με το μέρος των θυμάτων. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συντάσσονται στο πλευρό των κακοποιημένων ανθρώπων, χωρίς να αμφισβητούν την εγκυρότητα των καταγγελιών. Και οι φερόμενοι ως θύτες αντιδρούν ήπια, παραιτούνται ή σιωπούν.
Όλα μοιάζουν “πολύ καλά για να είναι αληθινά”…όντως, είναι απαραίτητο να μιλάμε, να εκφραζόμαστε, να καταδικάζουμε τη βία και να καταγγέλλουμε την κατάχρηση εξουσίας. Αναρωτιέμαι, όμως: είναι τόσο απλά και εύκολα τα πράγματα; Νομίζω πως είναι αφελές να το πιστέψει κάποιος!
Αρχικά, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα θύματα υποφέρουν. Κάθε φορά που διηγούνται, κάθε φορά που θυμούνται, κάθε φορά που περιγράφουν, πονάνε. Πονάνε ψυχικά και μπορεί πράγματι να πονάνε και σωματικά. Ντρέπονται, φοβούνται και αισθάνονται ανασφάλεια. Κάθε φορά…
Επίσης, οι ισορροπία είναι τόσο εύθραυστη, που ελλοχεύει ο κίνδυνος να προβούμε σαν κοινωνία σε ακρότητες. Από τη μία πλευρά, μπορεί να φτάσουμε στο σημείο να τα βαφτίσουμε όλα “παρενόχληση”, να καταδικάσουμε αθώους ανθρώπους και να ενοχοποιήσουμε φυσιολογικές συμπεριφορές. Από την άλλη, ένας εξίσου μεγάλος κίνδυνος είναι όλο αυτό να ξεθυμάνει, χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά κάτι και να γυρίσουμε σιωπηλά στην πρότερη κατάσταση της ανομίας, της κατάχρησης εξουσίας και της ανθρωποφαγίας.
Χρειάζεται επαγρύπνηση από μεριά της κοινωνίας, σοβαρότητα, υπευθυνότητα και ειλικρίνεια. Χρειάζεται να προασπίσουμε το δικαίωμα των όλων των ανθρώπων και του καθένα χωριστά να δουλεύει, να αθλείται, να ερωτεύεται και να εκφράζεται, χωρίς να αισθάνεται απειλή! Είναι ρεαλιστικός στόχος! Το κυριότερο, είναι υποχρέωσή μας να τα καταφέρουμε!
Σχόλια